Kupa e Botës si një festë verore
Kupa e Botës ka përfunduar, duke lënë pas një ndjenjë gëzimi dhe uniteti në Amerikën e Veriut. Ajo që fillimisht mund të ishte parë si një ngjarje me rrezik dështimi, u shndërrua në një festë epike, duke filluar nga ndeshja e parë në Mexico City deri te fishkëllima e fundit në New Jersey Meadowlands. Ky turne shërbeu si një ndryshim i nevojshëm i atmosferës, duke bashkuar njerëz nga kultura të ndryshme.
Përpara fillimit të turneut, kishte shqetësime rreth mbylljes së qeverisë amerikane, e cila la bashkitë lokale pa fonde të mjaftueshme për të pritur miliona vizitorë. Mjedisi politik i tensionuar në SHBA dhe raportet për rritje të çmimeve rreth ndeshjeve ngritën frikën se shumë vende mund të mbeteshin bosh. Gjithashtu, fillimi i luftës në Iran ndikoi në reputacionin e qeverisë amerikane brenda dhe jashtë vendit.
Megjithatë, këto shqetësime u shuan shpejt. Gjatë turneut, u panë tifozë nga Koreja e Jugut dhe Meksika duke krijuar lidhje, ndërsa skocezët festuan në Boston dhe norvegjezët lundruan në forma të ndryshme. Brazilianët, argjentinasit dhe kolumbianët mbushën qytete të tëra, dhe turistët zbuluan ushqime amerikane si Buc-ee’s dhe Waffle House.
Ndikimi i Kupës së Botës në perceptimin e Amerikës
Për më shumë se pesë javë, titujt e lajmeve nga qytete të ndryshme, si dashuria e Algjerisë me Lawrence, Kansas, ose atmosfera epike në Seattle, i kujtuan miliona amerikanëve se vendi i tyre është i madh. Kjo ndihmoi në ndryshimin e perceptimit të vendit, i cili për vite me radhë ishte dominuar nga kaosi politik i Uashingtonit.
Politika nuk mungoi plotësisht gjatë 39 ditëve të Kupës së Botës. Trajtimi i ekipit iranian nga FIFA dhe qeveria amerikane u kritikua, pasi ata u detyruan të zhvendosnin bazën e tyre stërvitore në momentin e fundit dhe mund të fluturonin brenda dhe jashtë SHBA-së vetëm pak ditë para ndeshjeve. Gjithashtu, ndërhyrja e Presidentit Donald Trump në çështjen e Folarin Balogun ngriti pikëpyetje mbi integritetin e turneut.
Megjithatë, edhe kur politika zuri titujt, futbolli e mori shpejt vëmendjen. Një ditë pas çështjes Balogun, Lionel Messi dhe Argjentina arritën një kthim spektakolar, duke fituar 3-2 kundër Egjiptit pas një disavantazhi 2-0. Kjo ngjarje theksoi se magjia në fushë mund të zbehë çdo përpjekje për të dominuar turneun me çështje politike.
Mikpritja amerikane dhe uniteti
Vizitorët ndërkombëtarë kanë ndarë histori prekëse për mikpritjen e amerikanëve të zakonshëm. Një tifoz gjerman, Sebastian, i cili fillimisht ishte i shqetësuar për sigurinë në SHBA, u ndihmua nga një burrë i quajtur Bob pasi mbeti i bllokuar pas një ndeshjeje në Boston. Kjo histori, e parë miliona herë, thekson mirësinë e papritur që Sebastian përjetoi, duke thënë se ishte më i mërzitur për largimin nga Amerika sesa për eliminimin e Gjermanisë nga turneu.
Mediat sociale janë mbushur me video nga vizitorë ndërkombëtarë që dokumentojnë përvojat e tyre pozitive, duke vlerësuar mikpritjen, diversitetin, parqet kombëtare, ushqimin dhe kulturën amerikane. Ata kanë kërcyer në rrugë me të panjohur, kanë kënduar së bashku dhe kanë provuar ushqime lokale. Këto përvoja kanë ndihmuar në ndryshimin e perceptimit se Amerika është një vend i mbushur me krim dhe ndarje, siç shpesh portretizohet në lajme.
Sporti ka aftësinë të bashkojë njerëzit, duke lënë mënjanë identitetet dhe ndjenjat personale. Në stadiume, mijëra të panjohur bëhen një ekip, duke brohoritur, festuar dhe ndonjëherë duke qarë së bashku. Kjo unitet, që shpesh konsiderohet i pamundur në jetën e përditshme, ndodh çdo fundjavë në stadiumet amerikane. Kupa e Botës nuk e bëri Amerikën më të mirë, por i dha botës një mundësi për të parë anën e saj mikpritëse dhe të vërtetë, larg titujve sensacionalistë.
Efektet e këtij turneu do të studiohen dhe analizohen për një kohë të gjatë, edhe pas ngritjes së trofeut nga Rodri dhe festimeve të Spanjës të dielën. Do të ketë shumë studime mbi kostot ekonomike dhe të ardhurat e qyteteve pritëse, por një efekt i dukshëm që nuk mund të studiohet është se amerikanët i kanë treguar botës se ky vend i madh dhe i çuditshëm nuk është vetëm politika e tij. Mikpritja dhe mirësia e amerikanëve të zakonshëm janë provuar të jenë aseti më i madh i kombit.
Për 39 ditë, amerikanët përjetuan gëzim të pakufizuar dhe të pakomplikuar. Ata festuan me kongolezët kur mundën Uzbekistanin për të kaluar në fazën e eliminimit direkt për herë të parë, dhe u emocionuan kur Kepi i Gjelbër gati mundi kampionët aktualë dhe të mëparshëm të botës. Kupa e Botës mund të ketë ndryshuar mënyrën se si bota i shikon amerikanët dhe si amerikanët e shohin veten.
Source: cnn.com
