Festa e Punës, që festohet më 1 maj, ka lindur si një kërkesë për të drejtat e punëtorëve dhe është bërë një ngjarje globale. Kjo festë nderon kujtimin e martirëve të Chicago dhe përpjekjet për orarin e punës prej tetë orësh.
Në Chicago, më 1 maj 1886, u organizua një manifestim masiv për të kërkuar një ditë pune prej tetë orësh. Rreth 80,000 njerëz morën pjesë në këtë protestë për të drejtat e punëtorëve.
Gjatë manifestimit në Haymarket Square më 4 maj 1886, shpërtheu një bombë që vrau një oficer policie. Ky incident çoi në arrestimin e tetë militantëve anarchistë, pesë nga të cilët u dënuan me vdekje dhe u bënë të njohur si martirët e Chicago.
Përveç ngjarjeve në Chicago, Festa e Punës ka një histori më të gjerë. Në vitin 1890, u organizua manifestimi i parë i madh unitar në Evropë. Në 1894, Presidenti amerikan Grover Cleveland vendosi që Dita e Punës të festohej në ditën e parë të së hënës së shtatorit.
Papa Pio XII gjithashtu shpalli festën e Shën Josifit punëtor më 1955, duke caktuar këtë ditë për t’u festuar më 1 maj. Kjo nënvizon rëndësinë që ka kjo ditë për besimtarët katolikë dhe për ata që mbrojnë të drejtat sociale.
Slogani i njohur “Tetë orë pune, tetë orë argëtim, tetë orë gjum” mbetet një thirrje për drejtësi sociale. Siç tha Guido Crosetto: “Puna i jep formë së ardhmes, dinjitet njerëzve dhe forcë komunitetit.”
Tani, Festa e Punës vazhdon të jetë një simbol global i solidaritetit mes punonjësve dhe angazhimit për mbrojtjen e të drejtave të tyre. Ndërsa shumë vende organizojnë protesta dhe aktivitete për ta shprehur këtë angazhim, historia e saj mbetet një kujtesë për sfidat që kanë kaluar punonjësit gjatë shekujve.
